Kultura karaibska to kreolska mieszanka powstała na przestrzeni pięciu wieków — wpływy rdzenne, afrykańskie, europejskie, indyjskie, chińskie i libańskie połączyły się w coś zupełnie nowego. Biciem serca jest muzyka: reggae i ska z Jamajki, calypso i soca z Trynidadu i Tobago, merengue i bachata z Dominikany, salsa z Kuby i Puerto Rico, zouk z Antyli Francuskich, tumba z Curaçao, dancehall, reggaeton — każda wyspa współtworzy. Karnawał to najbardziej spektakularna ekspresja kulturowa. Karnawał w Trynidadzie i Tobago — największy na Karaibach — obejmuje zespoły mas (kostiumowe), konkursy steelpan i obchody świtu J'Ouvert. Inne ważne karnawały: Junkanoo na Bahamach (Boks i Nowy Rok), Crop Over na Barbados (letnie żniwa), Vincy Mas w Saint Vincent, Carnival w Saint Lucia, Antigua, Aruba i Curaçao. Religia jest wpleciona w codzienne życie. Katolicyzm dominuje na hiszpańskich i francuskich Karaibach. Protestanckie denominacje są silne na angielskich Karaibach. Karaibskie religie synkretyczne łączą tradycje chrześcijańskie i afrykańskie — Santería (Kuba), Vodou (Haiti), Obeah (angielski karaibski), Espiritismo (Portoryko). Rastafari urodził się na Jamajce w latach 30. Krykiet to jednoczący sport angielskich Karaibów — drużyna Indii Zachodnich gra jako jednostka regionalna. Baseball dominuje na Kubie, Dominikanie i Portoryko. Domino to towarzyska gra każdej wyspy. Języki: angielski (większość wysp), hiszpański (Kuba/DR/PR), francuski (Haiti/Martynika/Gwadelupa), holenderski (ABC + SSS), haitański kreolski, jamajski patois, papiamento (ABC), francuski kreolski (Małe Antyle). Literatura ma karaibskich laureatów Nagrody Nobla — Derek Walcott (Saint Lucia, 1992), V.S. Naipaul (Trinidad, 2001) — i silna tradycja: Aimé Césaire, Édouard Glissant, Jamaica Kincaid, Maryse Condé. Karaiby wywarły na świat większy wpływ kulturowy na mieszkańca niż być może jakikolwiek region — od rumu po rytm, od krykieta po karnawał.